Edynburg 2013 – jak to się zaczęło

Swoją przygodę z operacjami plastycznymi zaczęłam w Edynburgu w 2013 roku. Marzyłam o powiększeniu piersi i plastyce brzucha. W drugiej ciąży przytyłam aż 28 kg – zostało mnóstwo rozstępów. Mimo ćwiczeń nigdy nie miałam płaskiego brzucha, mięśnie były rozciągnięte. Na konsultacji dowiedziałam się: trzeba usunąć skórę i zszyć mięśnie.

Chciałam obie operacje naraz (pod jednym znieczuleniem) – taniej! Osobno 11 tys. funtów, razem 9 tys. 11 lutego 2013 w renomowanej klinice w Edynburgu – doświadczony chirurg. Zabieg 4 godziny. Bałam się, ale wizja jędrnych piersi i płaskiego brzucha ekscytowała!

Przebiegł bez komplikacji (1 noc w szpitalu). Miałam niskie poczucie wartości – wstydziłam się wiszącego biustu i skóry. Myślałam, że operacja to zmieni… nie zmieniła.

12 lat później – czas na zmianę

Ważyłam 58 kg, implanty 350 ml – idealne. Ale po 12 latach (menopauza, +20 kg) z rozmiaru D zrobiły się F! Ćwiczenia, dieta… nic nie pomagało. Czas na wymianę implantów.

Najpierw zęby (korony) – czytaj moją historię dentystyczną. Klinika nie sprawdzona = problemy. Chirurga plastycznego tym razem wybrałam świadomie.

Wolałabym operację lokalnie (opieka 24/7), ale po doświadczeniach z plastyką brzucha (2 tyg. ciężkiej rekonwalescencji) – tym razem tylko piersi. Kobiety często idą w większe implanty, ja miałam dość. Koszule nie siadały, faceci gapili się w dekolt. Najważniejsze: jak się czuję ja!

Konsultacje w Stambule – wybór chirurga

Prof. Mustafa Karahan Karaaltin (Estethica)

Luty 2026, konsultacja online: świetne pierwsze wrażenie, opowiadał o polskiej wsi, karpatce („upieczesz?" 😂). Specjalista od przeszczepów twarzy i bliźniąt syjamskich. Ale była czerwona flaga: nikły kontakt pooperacyjny – potwierdzone recenzjami pacjentów.

Dr Murat Polat – mój wybór

Wojskowa szkoła, służba w armii, bezbliznowe metody. Mniej gadatliwy niż prof. Karaaltin, ale solidny i konkretny. Termin: 6 kwietnia 2026 (marzec – najpierw dentysta).

Przyjazd i operacja – 5–6 kwietnia 2026

5 kwietnia (niedziela wieczór): lot do Stambułu, Mercedes VIP z lotniska (45 min do luksusowego hotelu). Od północy: post. 6:00 – szpital oddalony tylko 5 minut od hotelu!

Hotel ogromny – uczyłam się trasy 😂. Nie spałam z nerwów całą noc.

6 kwietnia, 6:00: recepcja szpitalna – w poczekalni koleżanka z grupy FB (bardzo z filtrami 🙈). Ona przyjeżdża po powiększenie, ja – żeby wymienić lub wyjąć implanty.

Dokumenty, zgody, sala. Konsultacja z dr. Polatem: skromny, spokojny, asystentka z Mołdawii. „Duże F!" – powiedział patrząc na moje wyniki. Chcę zejść do C (lekko!). Do tego: blefaroplastyka górnych powiek. Marker, rysowanie, OK – sala operacyjna o 10:00, zabieg 2,5 godz.

Rentgen, badania krwi, płatność – sala operacyjna. Zastrzyk… obudziłam się: „Dusi stanik!". Wysoki pielęgniarz: „Wstań dla dobra!". Ja: „Gorszy od mojego trenera!" 😂 Śmialiśmy się oboje.

Wstałam (ból!), kroplówka, opieka non-stop przez całą dobę. W UK po operacji tak nie było.