Zanim poleciałam – pierwsze pęknięcia

Nastał dzień mojej „finalnej" wizyty w Turcji. Teoretycznie miał to być już tylko etap koron, pięknego uśmiechu i zamknięcia całej historii. W praktyce – w środku czułam już niepewność, której nie umiałam zignorować.

Dziewczyna, którą poznałam podczas pierwszej wizyty, wciąż zmagała się z bólem. Poradziłam jej, żeby napisała do kliniki. Tak zrobiła. Odpowiedź była szybka i bardzo „podręcznikowa": „to normalne, ból wkrótce minie".

Minął… tylko czas. Spuchła tak, że po około miesiącu od powrotu trafiła do dentysty u siebie. Okazało się, że konieczne jest leczenie kanałowe, a więc dodatkowy zabieg i dodatkowe koszty na miejscu.

Ten moment zasiał we mnie pierwsze poważne wątpliwości. Zaczęłam się podświadomie martwić. Ale – zapłacone, termin jest, więc lecę.

Lotnisko: sama na końcu

Wylądowałam około 21:00, początek października. Wyszłam w to samo miejsce, gdzie poprzednio czekał kierowca. Stałam i obserwowałam, jak kolejni kierowcy z różnych klinik dentystycznych i chirurgii plastycznej odbierają swoich pacjentów – uściski, tabliczki z nazwami klinik, walizki, gwar.

Powoli lotnisko pustoszało. Zostawały już głównie taksówki. Wszyscy odebrani, tylko ja stoję i czekam.

Włączyłam roaming, napisałam do mojej koordynatorki. Była prawie 23:00, więc wiadomość nie została odczytana. Jeden z taksówkarzy podszedł i zapytał, czy może jakoś pomóc. Powiedziałam, że klinika najprawdopodobniej o mnie zapomniała.

Poprosił o numer i zaproponował, że zadzwoni z tureckiego telefonu. Okazało się, że turecki numer jest „ważniejszy" – odebrano od razu. Po chwili dostałam SMS: „zaraz ktoś po panią przyjedzie". Czekałam jeszcze około godzinę.

W końcu podjechał samochód – prawdziwy wrak. Zastanawiałam się, czy nie rozpadnie się po drodze, ale byłam już w takim zmęczeniu, że przede wszystkim czułam wdzięczność, że w ogóle jadę do hotelu.

Hotel déjà vu

Przed wyjazdem umówiłam się z koordynatorką, że dopłacę do lepszego hotelu, byle tylko nie wracać do tego z pierwszej wizyty. Zgodziła się i zapewniała, że wszystko jest załatwione.

Kiedy samochód zatrzymał się dokładnie pod tym samym hotelem, w którym byłam ostatnio, ciśnienie mi skoczyło. Zmęczenie wygrało – chciałam tylko iść spać.

W odpowiedzi na moją wiadomość dostałam informację, że to „tylko na jedną noc", a następnego dnia kierowca zawiezie mnie do hotelu, na który się umawiałyśmy. Dodano, że „właściwy" hotel nie miał miejsc.

Nie kupiłam tej historii, ale że należę do osób, które szybko odpuszczają, nie chciałam ciągnąć tematu. Do czasu.

„Jaki wypadek?" – kiedy kłamstwo wychodzi bokiem

W drodze do kliniki rozmawiałam z kierowcą. Okazało się, że to ten sam, który woził mnie podczas pierwszej wizyty – spokojny, życzliwy człowiek. Z troski zapytałam, czy u kolegi wszystko w porządku i że przykro mi z powodu wypadku.

Jego mina – bezcenna. Zdziwienie totalne. „Jaki wypadek?" – zapytał. Nic nie słyszał.

Poprosił, żebym dała mu chwilę, zadzwoni do szefa. Włączył głośnik, więc słyszałam wszystko.

Kierowca przeprosił mnie za nieporozumienie i powiedział jasno: z ich strony nikt nie zawalił. Klinika po prostu nie wysłała informacji. Nie pytajcie, co wtedy czułam. Mieszanka złości, rozczarowania i tego klasycznego „serio? kwiatami chcieliście to przykryć?".

Kwiaty, które niczego nie załatwią

Pierwsze, co zrobiłam po wejściu do kliniki, to rozmowa z menadżerem. „Dzień dobry, jak lot, jak się spało, czy nie może się pani już doczekać nowego uśmiechu?" – klasyczny pakiet grzecznościowy.

Nie odpowiedziałam na żadne z tych pytań. Zadałam swoje: „Jak możecie tak kłamać? Nie było żadnego wypadku."

W tym momencie weszła moja opiekunka z kwiatami, próbując mi je wręczyć. Podziękowałam, ale dodałam spokojnie:

Powiedziałam to spokojnie, ale bardzo stanowczo. Dodałam: „Kiedyś te wasze kłamstwa zniszczą wam reputację. Ja wam nie ufam i już nie zaufam."

I to był moment, w którym coś się we mnie przestawiło. Z pacjentki, która chciała po prostu „mieć zrobione zęby", stałam się kimś, kto patrzy na cały ten system dużo chłodniej, zadaje trudne pytania i nie daje się zbyć kwiatkiem, uśmiechem i tekstem „everything is fine".

W końcu: fotel, strzykawki i szlifowanie

W końcu usiadłam na fotelu. Chwila grozy – nie lubię strzykawek, ale bez znieczulenia nie wyobrażałam sobie szlifowania. Gdy znieczulenie zaczęło działać, przecięto zarośnięte implanty i wstawiono śruby. Dopiero potem dentystka przeszła do szlifowania.

Cała procedura trwała dość długo. Dokładano kolejne dawki znieczulenia, a pot ze stresu dosłownie lał się po fotelu. Skończyła – „nie było tak źle" – ale tego dnia i nocy nie dało się obejść bez tabletek przeciwbólowych.

Mimo że oszlifowano „tylko" kilka milimetrów, moja mowa przypominała raczej syczenie. Czułam się jak ktoś, kto ma obcy przedmiot w ustach i próbuje z tego zrobić normalne słowa.

Czekanie na korony i „wakacje", które nie są wakacjami

Teraz pozostało czekać na kolejną wizytę. Wcześniej pobrano odcisk, więc to było czekanie, aż wyprodukują korony. W porównaniu do pierwszego hotelu, ten z dopłatą miał lepsze śniadania – a przynajmniej większy wybór dla osób po takich procedurach.

Kierowca organizował z córką mini wycieczki dla pacjentów, więc wybrałam się z fajnym małżeństwem ze Śląska na wspólny wyjazd. Było naprawdę miło – sympatyczni ludzie, rozmowy, trochę normalności między kolejnymi dawkami stresu. To były chyba jedyne pieniądze, które w tej podróży wydałam naprawdę z przyjemnością.

Korony „gotowe" i pośpiech na finał

W końcu dostałam wiadomość, że korony są gotowe i mam przyjechać na zakładanie. Wizytę miałam w południe, a z fotela wyszłam po 21:00. Po przymiarce powiedziano mi, żebym poszła na spacer, coś zjadła i wróciła później.

Tak zrobiłam. Wzięto mnie jednak na sam koniec dnia. Dentystka była już bardzo zmęczona i tak samo ja – czułam, jak bardzo się spieszy, żeby „domknąć temat".

Pełna recepcja – „wow" czy czerwona flaga?

Na pierwszy rzut oka pełna recepcja robi wrażenie – „wow, klinika jest oblegana, więc pewnie dobra". Z drugiej strony często oznacza to tryb fabryki, gdzie wszystko robi się taśmowo, a przy tak inwazyjnych zabiegach pośpiech jest najgorszym doradcą.

Źle dopasowane korony potrafią wyrządzić sporo szkód: ból, problemy z gryzieniem, stany zapalne przy dziąsłach i dodatkowe koszty poprawek, często już po powrocie do domu.

Problem z poprawkami po powrocie

Do tego dochodzi coś, o czym rzadko się mówi: wielu dentystów w kraju nie chce przejmować poprawek po leczeniu zrobionym za granicą. Jedni proponują „wszystko od nowa", inni po prostu odsyłają pacjenta z powrotem do kliniki, w której miał zabieg.

Dlatego tak ważne jest, żeby sprawdzić nie tylko samą klinikę, ale też konkretnego dentystę – jego doświadczenie, styl pracy, podejście do komplikacji – a nie tylko cenę i zdjęcia „przed/po".

Instagram vs. rzeczywistość

Wierzymy, że skoro na Instagramie widzimy piękne metamorfozy, to dentyści muszą być specjalistami w swojej dziedzinie. Problem w tym, że te zdjęcia pokazują tylko efekt „na już", a prawie nic o tym, jak te zęby funkcjonują po miesiącach czy latach i co się dzieje, gdy coś pójdzie nie tak.

Co chcę Ci powiedzieć na koniec

Moja historia nie musi być Twoją historią – każdy ma swoje decyzje do podjęcia i swoją drogę. To, co opisuję, nie ma nikogo straszyć, tylko dać Ci jak najwięcej konkretów, zanim kupisz bilet i usiądziesz na fotelu w obcym kraju.

Jeśli masz sprawdzonego, poleconego dentystę (w Turcji czy gdziekolwiek indziej), warto z tego skorzystać – bo pomyłki i brak kompetencji zdarzają się w każdym kraju, nie tylko tam.