Maraton przesiadek

Moja trzecia podróż po „hollywoodzki uśmiech" zaczęła się zaskakująco spokojnie, jak na mnie. Jedyny minus był taki, że akurat w tym okresie nie ma bezpośrednich lotów ze Szkocji, więc zamiast filmu w samolocie miałam własny maraton przesiadek. Wyszłam z domu o 6:00 rano, a w hotelu w Izmirze zameldowałam się dopiero o 22:00. Ten sam hotel, ta sama ja, tylko trochę bardziej pognieciona.

Transport „pierwsza klasa" – ale tylko z lotniska

Już po drodze poczułam, że coś się zmieniło. Samochód z lotniska był dosłownie „pierwsza klasa" – skórzane fotele, klimatyzacja, muzyczka, jakbym wykupiła pakiet VIP, a nie trzecią wizytę „starej znajomej". Podejrzewam, że to dlatego, że wszyscy oprócz mnie byli tu pierwszy raz.

Kierowca jak z reklamy – otwiera drzwi, znosi moje i cudze walizki do recepcji. Taki transport, przynajmniej z lotniska do hotelu, jest tu standardem, bo w pakietach dla zagranicznych pacjentów VIP-przewóz to już element marketingu „all inclusive".

Bo ostatecznie to nie auto jest najważniejsze, tylko jakość zabiegów dentystycznych. A jak się okazało, jedno i drugie wcale nie musiało iść w parze.

Hotel – „Nie ma pani rezerwacji"

W tamtej chwili marzyło mi się tylko wskoczenie pod prysznic i odpoczynek przed pierwszą wizytą w klinice. Przyszła moja kolej, wręczyłam paszport, a recepcjonista z uśmiechem: „Hej, a ty co tu robisz, przecież masz już wszystko skończone".

Odpowiedziałam: „Tak, ale wróciłam, bo zmagam się ze strasznym bólem, więc zobaczymy, jak moja trzecia wizyta przebiegnie".

Dosłownie minutę później słyszę: „Nie ma pani rezerwacji".

Poczułam, jak robi mi się słabo. „Serio? Robicie sobie ze mnie żarty?" – wyrwało mi się automatycznie. Recepcjonista patrzy w komputer, coś klika, marszczy brwi i powtarza, że na pewno wszystko jest w porządku.

Niespodzianka w pokoju

Otwieram drzwi i… szok. Pokój ogromny, z wielkim łożem małżeńskim, a nie pojedynczym łóżkiem jak ostatnio. W pierwszej chwili pomyślałam, że z tą całą rezerwacją zrobili mi po prostu psikusa na dzień dobry.

Nie analizowałam tego za bardzo. Ważne było tylko to, że w końcu mogłam wziąć prysznic. Spać i tak nie mogłam – stres przed wizytą zjadał mnie od środka.

Rano – ból przypomina, że to nie wakacje

Rano ambitnie poszłam pobiegać, ale szybko musiałam wrócić. Ból zębów przypomniał mi, że to nie są wakacje all inclusive, tylko wycieczka pod tytułem „ciąg dalszy leczenia".

Wizytę miałam na 11:30, więc chciałam się trochę zrelaksować, zanim usiądę na fotelu. Zeszłam do recepcji przed 11:00, bo o 11:00 miał przyjechać kierowca.

Przyjechał… o 11:45. Samochód – miniaturka, niby dla czterech osób, ale realnie weszły trzy. Poproszono mnie, żebym zaczekała na następny kurs.

Wszechświat ma poczucie humoru

I faktycznie – niektóre sytuacje zdarzają się dla naszego dobra. Następny kierowca przyjechał tylko z jednym pasażerem. Mogłam rozsiąść się w fotelu jak królowa życia, nikt łokciami nie wbijał mi się w fałdki, a ja pomyślałam: „Dobra, Wszechświecie, widzę, że masz jednak poczucie humoru".

Klinika – pełna recepcja i oczy pełne strachu

Weszłam pewnym krokiem do kliniki, nie do końca wiedząc, co mnie czeka. Recepcja była przepełniona, a oczy ludzi wpatrzone w siebie nawzajem – każdy trochę przestraszony, trochę zaciekawiony, co go tu spotka.