Maraton przesiadek

Moja trzecia podróż po „hollywoodzkiego uśmiechu" zaczęła się zaskakująco spokojnie, jak na mnie. Minusem było jedynie to, że o tej porze roku nie ma bezpośrednich lotów ze Szkocji, więc zamiast filmu w samolocie miałam własny maraton przesiadek. Wyszłam z domu o 6 rano i do hotelu w Izmirze zameldowałam się dopiero o 22. Ten sam hotel, ta sama ja, tylko trochę bardziej pomięta.

Transport „pierwsza klasa" — ale tylko z lotniska

W drodze czułam już, że coś się zmieniło. Samochód z lotniska był dosłownie „pierwszą klasą" — skórzane siedzenia, klimatyzacja, muzyka, jakbym wykupiła pakiet VIP, a nie trzecią wizytę jako „stały bywalec". Podejrzewam, że wynikało to z tego, że wszyscy inni byli tam po raz pierwszy.

Kierowca jakby żywcem wyjęty z reklamy — otwiera drzwi, wnosi moje i wszystkich innych bagaże do recepcji. Taki transport, przynajmniej z lotniska do hotelu, jest tu standardem, bo w pakietach dla pacjentów zagranicznych VIP transfer jest już częścią marketingowego „all inclusive".

Bo ostatecznie nie chodzi o samochód, ale o jakość pracy dentystycznej. I jak się okazało, te dwie rzeczy niekoniecznie szły w parze.

Hotel – „Nie ma Pani rezerwacji"

W tej chwili marzyłam tylko o tym, żeby skoczyć pod prysznic i odpocząć przed pierwszą wizytą w klinice. Przyszła moja kolej, podałam paszport, a recepcjonista z uśmiechem: „Hej, co Pani tu robi, czy Pani już skończyła?"

Odpowiedziałam: „Tak, ale wróciłam, bo zmagam się z okropnym bólem, więc zobaczymy jak pójdzie moja trzecia wizyta."

Dosłownie minutę później słyszę: „Nie ma Pani rezerwacji."

Zrobiło mi się słabo. „Serio? Żartuje Pan?" wyskoczyło automatycznie. Recepcjonista patrzy w komputer, klika coś, marszczy czoło i powtarza, że wszystko musi być w porządku.

Niespodzianka w pokoju

Otwieram drzwi i… szok. Ogromny pokój z dużym podwójnym łóżkiem, a nie pojedynczym jak poprzednio. Na początku myślałam, że odegrali mi powitalne żarty z całą tą historią o rezerwacji.

Nie analizowałam tego za długo. Jedyne co się liczyło, to że w końcu mogłam wziąć prysznic. I tak nie mogłam spać — stres przed wizytą toczył mnie od środka.

Ranek — ból przypomina, że to nie wakacje

Rano ambitnie wyszłam pobiegać, ale musiałam szybko wracać. Ból zęba przypomniał mi, że to nie all-inclusive holiday, tylko wyprawa zwana „kontynuacja leczenia".

Wizytę miałam o 11:30, więc chciałam się trochę zrelaksować zanim usiądę na fotelu. Zeszłam do recepcji przed 11:00, bo kierowca miał być o 11:00.

Przyjechał… o 11:45. Auto — malutkie, niby na cztery osoby, ale realnie trzy. Poproszono mnie, żebym poczekała na następny kurs.

Wszechświat ma poczucie humoru

I rzeczywiście — niektóre sytuacje zdarzają się dla naszego dobra. Następny kierowca przyjechał z tylko jednym innym pasażerem. Mogłam rozłożyć się na siedzeniu jak królowa, nikt nie wpychał mi łokcia w bok, i pomyślałam: „No dobra, Wszechświecie, widzę że jednak masz poczucie humoru."

Klinika — pełna poczekalnia i oczy pełne strachu

Do kliniki weszłam pewnym krokiem, nie do końca wiedząc, co na mnie czeka. Poczekalnia była pełna, a oczy ludzi krążyły po sobie nawzajem — wszyscy trochę przestraszeni, trochę ciekawi, co ich tu spotka.